جنگ یا مذاکره

جنگ یا مذاکره

سایت مردم و روحانیت کوشیده تا درمقاطع مختلف و بر اساس نظرسنجی های عمومی و خصوصی انجام شده، ارزیابی‌هایی را در خصوص دیدگاه‌های مردم نسبت به مواضع روحانیون در مسائل مختلف ارائه دهد. یکی از دغدغه های مردم از زمان خروج آمریکا از برجام و اعمال فزاینده تحریم‌ها،‌ برون رفت از این بحران و بازگشت آرامش به جامعه بوده است. طبیعی است که وضعیت معیشتی مردم در اولویت کار مسئولان قرار دارد، اما این روزها نگرانی ها با مباحثات احتمال بروز درگیری نظامی وجهه دیگری به خود گرفته است. نقش روحانیت در این مقطع حساس چه باید باشد؟ آیا جامعه روحانیت،‌ بلندگوی مطالبات مردمی خواهد بود یا بلندگوی جناح‌های سیاسی که لزوماً مصالح نظام یا منافع ملی را در درجه اول اولویت‌های خود ندارند و منافع جناحیشان را به آن ترجیح می دهند؟

برای نمونه، آیت الله حسین نوری همدانی در اردیبهشت ماه امسال در خصوص مذاکره گفته است: کسانی که دم از مذاکره مجدد می‌زنند کاملاً اشتباه می‌کنند، تنش‌ها و چالش‌های نظام اسلامی با دنیای استکبار بعد از این هر روز پیچیده‌تر و دشوارتر می‌شود. ۶۷ درصد بیش از ۱۱۰۰ شرکت کننده در این نظرسنجی با این دیدگاه مخالفت نشان داده‌اند. حجت الاسلام حمید رسایی معتقد است:‌ برای برون‌ رفت از وضعیت فعلی، سه راه پیش روی ماست: جنگ، مذاکره، اقتصاد مقاومتی و متکی به درون. گزینه مطلوب و مورد حمایت رهبری، سومی است.  تا کنون بیش از ۲۰۰ نفر در این نظرسنجی شرکت کرده‌اند و حدود ۶۶ درصد از آنها از این دیدگاه استقبال کرده‌اند. به نظر می رسد مردم با دیدگاه‌هایی که خواهان مذاکره و یا صبر و استقامت است موافق تر از جنگ هستند اما آیا سیاستمداران و مولفه‌های متعدد قدرت در داخل حاکمیت نیز چنین فکر می کنند؟ آیا دیدگاه‌های مردم که از خلال نظرسنجی‌هایی اینچنین جلوه می کند تاثیری در سیاستگذاری دارد؟ آیت الله نجم الدین طبسی در مورد مذاکره گفته است:‌ مذاکره یعنی امتیازاتی بدهیم و در مقابل امتیازاتی بگیریم؛ هر وقت مسؤولان کشوری و رهبر نظام صلاح ببینند با دشمنی که البته از مواضع خودش عقب‌نشینی کرده است و حسن نیت دارد و واقعاً می‌خواهد مسائل حل شود اصل مذاکره مشکلی ندارد.

جنگ،‌ صبر و یا مذاکره گزینه هایی است که امروز در محافل سیاسی و مذهبی و در کوچه و بازار به گوش می رسد. حجت الاسلام ناطق نوری در زمینه مذاکره می گوید: ایران نباید ابتدا به ساکن پیشنهاد مذاکره رییس جمهوری آمریکا را رد کند. باید تامل داشته باشیم و دستپاچه نشویم، ذوق زده هم نشویم. لازم است این موضوع با تامل و در شورای عالی امنیت ملی مورد بحث قرار بگیرد. اصل قصه و چنین چیزی منفی نیست و پیش بینی هم می‌شد و می‌شود.

در این میان صداهایی نیز به گوش می رسد که مذاکره را حرام دانسته و گاهاً سخنانی بر زبان می آورند که بوی جنگ طلبی و «هل من مزید» می دهد. در این میان چه باید کرد؟ نکته‌ای که قابل توجه است اینست که مردم برای جامعه روحانیت احترام قائل هستند ولی چند صدایی‌هایی که خواستگاه آنها جناحی است باعث شده تا مردم نتوانند از روحانیت بعنوان نماینده خود برای بیان مطالباتشان استفاده کنند. به همین شکل فاصله گرفتن روحانیت از مردم و نزدیک تر شدن به حلقه های قدرت باعث شده تا روحانیت از جایگاه مردمی خود فاصله بگیرد.  به نظر دست اندرکاران سایت مردم و روحانیت،‌ در این مقطع حساس باید باب گفتگو مفتوح بماند و جامعه روحانیت به جای جهت دادن به سیاست‌ها بتواند مسیر گفتگو در جامعه را تسهیل کند. اگر یک روحانی بگوید جنگ خوب است،‌ آن دیگری بگوید صبر و استقامت لازم است و دیگری بگوید باید مذاکره مستقیم کرد،‌ مردم چه باید بکنند؟ به کدام سو بروند؟

خوشبختانه با فتوای رهبر معظم انقلاب در خصوص تسلیحات اتمی،‌ دست‌کم شاهد ادعاهای «هسته‌ای شدن» نیستیم. فرمان «نرمش قهرمانانه» ایشان هم باعث شد که جامعه بین المللی حق هسته‌ای ایران را به رسمیت بشناسد. امیدواریم در این مقطع حساس نقش جامعه روحانیت نقش تسهیل کننده، مدارا و گفتگو در داخل کشور باشد و بازیچه جناح های سیاسی نشوند.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.