در حقیقت مؤمنان با هم برادرند، پس میان برادرانتان را سازش دهید

در سوره الحجرات، آیه دهم میخوانیم: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَهٌ فَأَصْلِحُوا بَیْنَ أَخَوَیْکُمْ (در حقیقت مؤمنان با هم برادرند پس میان برادرانتان را سازش دهید).

در آستانه سی نهمین سالگرد آغاز جنگ تحمیلی و شروع هفته دفاع مقدّس، خاطره های رشادت ها و مجاهدات مردم همیشه در صحنه کشورمان زنده میشود. این ایام فرصتی دوباره است برای گرامیداشت یاد و خاطره شهدای جنگ تحمیلی، یاد جوانانی که برای دفاع از  اسلام و میهن، بجز پیکر پاکشان چیزی نداشتند و با ایمان تزلزل ناپذیرشان، جانشان را به کف گرفتند و خونشان را برای ابقای حق، حفظ تمامیت ارزی مملکت و پابرجایی انقلاب اسلامی ایثار کردند. یاد شهدا گرامی باد.

باید به یاد داشت که باعث و بانی جنگ تحمیلی یک دیوانه ملعون و عده ای از بعثیون بی رحم و بی ایمان بودند، و در این میان، میلیون ها تن از مردم مسلمان عراق قربانی این سیاست ها بودند. قریب به نیم میلیون مسلمانی که شامل تعداد کثیری از شیعیان آن کشور نیز میشد، وارد جنگی شدند که در واقع از سوی بر آنها نیز تحمیل شده بود. نباید فراموش کرد که بسیاری از این سربازان که بخاطر بلندپروازی های بعثی ها، وارد جنگی شدند که تنها دشمنان جهان اسلام را شاد کرد.

متاسفانه جنگ تحمیلی، اولین و آخرین نمونه از یک جنگ تحمیلی میان برادران دینی نبوده. در سالهای اخیر، طالبان افغانستان که خود را کاملاً پیرو سنّت حضرت محمد (ص) میدانند، بطور متوسط باعث کشته شدن بیش از پنجاه مسلمان افغان در روز بوده اند. پرونده داعش و القاعده و الشباب از طالبان هم سیاه‌تر است. خدا را شکر که نص صریح کلام الله مجید میفرماید که «مؤمنان با هم برادرند – سوره الحجرات، آیه ۱۰» وگرنه الله الاعلم که این مسلمانان چه بر سر یکدیگر می آوردند.

بزرگترهایمان برایمان تعریف میکردند که پس از ایجاد دولت اسرائیل در کشور فلسطین، سران کشورهای عرب منطقه تصمیم گرفتند که در یک کنفرانس گرد هم آیند و برای مقابله با دولت جدید التأسیس اسرائیل با یکدیگر شور و مشورت کنند. این نکته بسیار مهم است که آنها فقط قصد مشورت داشتند و نه قصد برنامه ریزی برای مبارزه و نه قصد اعلام جنگی بر علیه اسرائیل. نیّتشان این بود که فقط بنشینند و حرف بزنند. بهر حال، قبل از حتی شروع شدن این کنفرانس سران کشورهای عرب، آنقدر بر سر چیدمان صندلی های دور میز و اینکه «کی کجا بنشیند» جنگ و نزاع شد که آن کنفراس قبل از آغاز، پایان یافت و هرگز تشکیل نشد.

اختلاف در مورد چیدمان صندلی میتواند مضحک و مسخره باشد ولی کشته شدن صد ها هزار مسلمان بیگناه شرم آور است و دل هر مومنی را به درد می آورد. این موضوعی است که در تقابل های کنونی منطقه ای هم شاهدش هستیم و باید با هشیاری، از اقدامات دشمن شاد کن بپرهیزیم. در حال حاضر و در پی حمله موشکی و پهپادی به تأسیسات نفتی شرکت سعودی آرامکو، احتمال مقابله به مثل کردن سعودی ها بالاست و باید توجه داشت که بالا رفتن این تنش ها، تنها و تنها دشمنان اسلام را شاد خواهد کرد. در عین حال که ما باید با قدرت، به همه دشمنان خود نشان دهیم که توان مقابله با هرگونه تعرضی را داریم، در ضمن باید متوجه باشیم که بالاگرفتن تنش ها و درگیری ها در منطقه، نهایتا به زیان امت اسلامی تمام خواهد شد.

همانطور که حضرت امام راحل مسئله وحدت شیعه و سنی را یکی از اصلی ترین اهداف انقلاب مقدس اسلامی قرار داده بود، ما هم باید با ادامه راه و پیام امام، دست کم به اختلاف ها نیافزائیم. اگر امروزه در یمن مسلمانان در بیمارستان ها ولی زیر آوار بمباران ها کشته میشوند، اگر در سوریه مسلمانان قربانی بمب های شیمیایی میشوند، اگر در نیجریه دختران جوان به بردگی جنسی در میایند،‌ اگر در عراق زوّار اماکن مقدّس در آتش انفجارات میسوزند و اگر مسلمان یک مذهب سر از بدن مسلمان مذهب دیگری جدا میکند، آیا میتوان بجز شرمندگی کاری کرد.

امام موسی صدر، در تاریخ ۱۹ فوریه ۱۹۷۵ (۳۰ بهمن ۱۳۵۳) برای خواندن خطبه موعظه آغاز روزه، در کلیسای کبوشیین بیروت حضور یافت. در این مراسم، که بزرگان مسیحیت لبنان در آن شرکت جستند، در بالا‌ترین سطوح سیاسی و دینی فرقه‌های مسیحی، و به عنوان نماد «گفت وگو و تعایش» از امام صدر تجلیل به عمل آمد. شارل حلو، رئیس‌جمهور اسبق لبنان، در این باره می‌گوید: «برای نخستین بار در تاریخ مسیحیت یک روحانی غیرکاتولیک در یک کلیسای کاتولیک و برای جمعی از مؤمنان در جایگاه موعظه سخن می‌راند. این اتفاق نه‌تنها اعجاب‌انگیز بلکه موجب تأمل و تفکر عمیق و درازمدت است.» امام موسی صدر موعظه را این گونه آغاز کرد: «خدایا، تو را سپاس می‌گوییم. پروردگارا،‌ ای خدای ابراهیم و اسماعیل، خدای موسی و عیسی و محمد، خدای مستضعفان و همه آفریدگان … ما، هم اینک، در پیشگاه تو و در خانه‌ای از خانه‌های تو، در ایامِ روزه، به خاطر تو، گِرد آمده‌ایم. دل‌های ما به سوی تو پر می‌کشد و خردهای ما نور و هدایت را از تو می‌گیرد. تو ما را فراخوانده‌ای تا در کنار یکدیگر در خدمت به خلق گام برداریم و بر کلمه سواء برای خوشبختی بندگانت اتفاق کنیم. به سوی درگاهت روی آورده‌ایم و در محراب تو نماز گزارده‌ایم.» اگر در میان ادیان باید این گونه برادرانه رفتار کرد، پس مسلماً در میان مذاهب یک دین (اسلام) باید اخوّت چند صد برابر باشد.

جامعه روحانیت، در این برهه حساس تاریخی، موظف است که به پیروی از فرمایشات رهبر معظم انقلاب، شعار «نه به جنگ» را تشویق و ترغیب کند و مردم را نسبت به توطئه های دشمنان که همواره در پی ایجاد اختلاف میان امت های مسلمان بوده اند، هشیار نمایند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *